نوع مقاله : مقاله پژوهشی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری رشته مدیریت آموزش عالی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 عضو هیات علمی، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
چکیده
هدف این پژوهش کیفی، شناسایی ماهیت پدیده همخونی آکادمیک و تبیین همگرایی استراتژیک به عنوان جوهره آن در آموزش عالی ایران بود. روش پژوهش اکتشافی-توصیفی بود و داده ها با بهره گیری از روش تحلیل مضمون، از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۳۱ مطلع کلیدی شامل متخصصان، مدیران، اعضای هیئت علمی و دانش آموختگان تحصیلات تکمیلی از دانشگاه های دولتی گردآوری شد. انتخاب مشارکت کنندگان با روش نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی تا رسیدن به اشباع نظری صورت گرفت و اعتبار یافته ها با روش هایی چون بازبینی توسط مشارکت کنندگان و همتایان متخصص تایید گردید. یافته های پژوهش نشان داد که همخونی آکادمیک در ایران، پدیده ای فراتر از عدم تحرک سازمانی افراد است و به مثابه یک همگرایی استراتژیک در شبکه های اجتماعی درون و برون دانشگاهی برای دستیابی به اهداف، اتخاذ تصمیمات و تخصیص منابع عمل می کند. این پدیده از زوایای کلیشه گرایی، سوداگرایی، حمایت گرایی، سیاست گرایی و پروتکل گرایی توصیف شد که نشان دهنده ماهیتی ساختاریافته تر از تعاریف سنتی است. در نتیجه، پژوهش حاضر با تاکید بر همگرایی استراتژیک، تعریفی جامع از این پدیده ارائه داد و گستره تاثیر آن را در ساحت های مختلف آموزش عالی نمایان ساخت. این یافته ها ضرورت بازنگری در درک سنتی و اتخاذ استراتژی های مدیریتی هوشمندانه را برای مواجهه با ابعاد این پدیده در دانشگاه ها برجسته می کند.
کلیدواژه‌ها
موضوعات
)