یعقوب تسو؛ بهمن کرد
چکیده
پژوهش حاضر با هدف تبیین ارائه الگوی تاثیر یادگیری خودراهبر بر بهزیستی روانشناختی دانشجویان با نقش میانجیگری بهزیستی تحصیلی انجام شد. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نوع همبستگی با تاکید بر مدل ...
بیشتر
پژوهش حاضر با هدف تبیین ارائه الگوی تاثیر یادگیری خودراهبر بر بهزیستی روانشناختی دانشجویان با نقش میانجیگری بهزیستی تحصیلی انجام شد. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نوع همبستگی با تاکید بر مدل معادلات ساختاری است. جامعه آماری شامل ۳1۶ دانشجوی کارشناسی رشته های علوم انسانی دانشگاه آزاد اسلامی واحد مهاباد در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۰۴ بود که به روش نمونهگیری در دسترس 105 نفر دانشجو انتخاب شدند. دادهها با استفاده از پرسشنامههای استاندارد بهزیستی روانشناختی ریف (1998)، بهزیستی تحصیلی تومینین سوینی (2012) و یادگیری خودراهبر فیشر، کینگ و تاگو (2001) جمعآوری شد. تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS و مدلیابی معادلات ساختاری (SEM) انجام شد. یافتهها نشان داد که یادگیری خودراهبر بهطور مستقیم تأثیر معناداری بر بهزیستی روانشناختی دانشجویان دارد (451/0=β p< 0.001,)؛ بهزیستی تحصیلی بهطور مستقیم تأثیر معناداری بر بهزیستی روانشناختی دانشجویان دارد (277/0=β p< 0.001,)؛ یادگیری خودراهبر بهطور مستقیم تأثیر معناداری بر بهزیستی تحصیلی دانشجویان دارد (324/0=β p< 0.001,) و سرانجام یادگیری خودراهبر به طور غیرمستقیم از طریق بهزیستی تحصیلی بهعنوان متغیر میانجی نقش افزایندهای در تبیین بهزیستی روانشناختی دارد (448/0=β p< 0.001,). بر اساس یافتهها، یادگیری خودراهبر موجب تقویت بهزیستی تحصیلی میشود و اثرات این دو متغیر باهم تاثیر معناداری بر ارتقای بهزیستی روانشناختی میگذارد. این نتایج تأکید بر اهمیت تقویت مهارتهای یادگیری خودراهبر و ارتقای بهزیستی تحصیلی در بهبود سلامت روان دانشجویان دارد. بنابراین توسعه مهارتهای یادگیری خودراهبر از طریق بهزیستی تحصیلی میتواند زمینههای ارتقای بهزیستی روانشناختی دانشجویان را فراهم کرد.
